André van Duin vertelt in een gesprek met Wilfred Genee hoe zijn uitbundige typetjes hem jarenlang beschermden tegen kritiek en kwetsbaarheid. Hij legt uit waarom die personages hem toelieten dingen te zeggen en te doen die hij als zichzelf niet snel zou durven — en waarom hij nu voorzichtig meer van zichzelf laat zien. Lees verder om het volledige verhaal te ontdekken!
André zegt dat zijn karakters geen losse verzinsels waren, maar functioneerden als een soort bescherming: als typetje kon hij zich andere woorden en gedragingen permitteren zonder dat het direct op hem persoonlijk werd teruggeworpen.
Wilfred Genee merkte op dat André in het dagelijks leven ingetogen en rustig overkomt, terwijl zijn podiumfiguren juist opvallend en luid zijn. André bevestigt dat contrast en legt uit dat die scheiding hem altijd heeft geholpen.